woensdag 11 mei 2016

DODENHERDENKING 2016




4 mei 2016

heb de hele nacht geen oog dicht gedaan, maar stond toch energiek op en heb die kracht kunnen behouden. Ik vertrok al om half 12 omdat ik me eerst wilde inchecken in het Lloydhotel in Amsterdam waar ik altijd logeer. Normaal gesproken zou ik gewoon weer naar huis gaan, maar ik had de volgende dag, 5 mei, een afspraak met het Indisch Herinneringscentrum. Zij hadden een hele speciale "Indische Salon" georganiseerd., waar ik op het einde van de dag een lezing zou geven over het thema Verzet en Bevrijding.

Voor mijn ouders had ik samen met Alexandra Rosetti van comite 4 en 5 mei, georganiseerd, dat er een rolstoelbus was die hen bij het verpleeghuis op zou halen om 13 uur.... ja u leest het goed. Wij moesten namelijk behoorlijk op tijd ons melden in hotel Krasnapolski. Voor pa ging er ook een verpleegster mee van het verpleeghuis.Voor de gezelligheid is mijn zusje en haar man met de bus meegereden.

15.15 uur verzamelen en kennismaken met de andere kransleggers en hun ouders; daar voor het eerst geoefend hoe je de krans moet leggen, samen met de scouts, vanaf 16 uur hebben we de hele kranslegging geoefend, dus het loopje , de groet naar de koning en koningin en dan naar de krans en het leggen. We hadden gelukkig voor het eerst een heerlijk zonnetje. Daarna zijn we wat gaan eten en toen hadden we even PANIEK.... mama was lijkbleek en voelde zich plotseling niet lekker. Snel warme thee met veel honing en een paracetamol. Je zag haar opknappen en gelukkig op tijd, want rond 18 uur gingen we naar de Nieuwe Kerk voor de herdenkingsdienst. Pa had te kennen gegeven liever in het hotel te blijven dus hij heeft het met de verpleegster en mijn zus en zwager op een groot scherm kunnen mee beleven.

Nieuwe Kerk: Ma en ik zaten heel dichtbij de koning en koningin.... wel raar, want je weet niet waar je kijken moet :-), Premier Mark Rutte zat daar weer naast en voordat de hooggeplaatste personen binnen kwamen zag Mark mij zitten en kwam naar me toe ( ik had voor het eerste op koningsdag met hem kennisgemaakt) om me te groeten en mijn moeder een hand te geven. Ook de fam. Briet  heb ik aan hem voorgesteld. Prachtige herdenkingsdienst was het; ik moest toen al een paar keer de brok in mijn keel wegslikken.

DE DAM: ook nu weer werd mama met een rolstoel naar onze plaats gereden, mijn nichtje Ashley was er constant bij om ma te steunen en bij te staan. ( Ashley is de dochter van mijn zus, haar vader is joods) Papa zat met rolstoel in onze sectie en niet, zoals eerder was afgesproken bij de andere rolstoelers, dat was heel fijn. Pa was zo geconcentreerd dat ik geen oogcontact met hem kon krijgen. De luchtmacht kapel speelde een nummer ( ben de titel kwijt, maar de tekst gaat als volgt " this land is mine, god gave this land to me....") ik heb dat vroeger gezongen als kind, pa had dit lied gekozen, dus het was ons lied. Ik zong het mee en probeerde oogcontact te krijgen, wat niet lukte. Toen ik hem na afloop vroeg wat hij van het lied vond zei hij dat hij mij had horen zingen maar dat hij zelf ook meezong !!!!!.....Het was heel indrukwekkend om erbij te zijn, want de positieve energie van de menigte was bijna tastbaar, dat maakte dat iets kleins, de duiven of een muziekstuk, mij zo kon raken dat ik weer een paar keer mijn tranen moest wegslikken. De rest hebben jullie op tv kunnen zien.
Na afloop zag ik dat ma helemaal weer de "oude" was. de spanning was eraf.

Ik ben ongelofelijk trots en vereerd dat ik dit heb mogen doen, want het blijkt ( uit de reacties) dat ik "een stem" heb mogen geven voor alle nabestaanden.


Foto's plaats ik op Facebook.